Paleolitik/Epipaleolitik Çağ (Eski Taş/Yontma Taş Çağı):
Tarihöncesi uygarlığının gelişme sürecinde, kültürel evrelerin en
uzunu ve buzul çağlarının kültürel karşılığı olan; insanlığın ilk ortaya
çıkışından, MÖ yaklaşık 10.000 yıl öncesine kadar süren arkeolojik çağ. Bu çağda
çaytaşı, çakmaktaşı, hayvan kemikleri ve ağaç gibi doğal maddelerden yapılan ilk
aletlerin kullanılmaya başlandığı ve insanların mağara, kaya sığınağı gibi
yerlerde "büyük gruplar"/"kalabalık aileler" biçiminde yaşadıkları
bilinmektedir. Paleolitik insan, besinini avcılık ve toplayıcılık yoluyla
tüketime hazır olarak sağlamakta; kendisi besin üretmemekteydi. Ateş, bu çağda
bulunmuş ve çiğ yenemeyen besinleri pişirmeye, ısınmaya, yırtıcı hayvanlardan
korunmaya yaramıştır. Mağara ve kaya sığınaklarının duvarlarına çizilen resimler
yine bu çağın belirgin özelliklerindendir. Paleolitik Alt, Orta ve Üst olmak
üzere üç alt döneme ayrılmaktadır. Epipaleolitik Çağ ise, doğayı denetimi altına
almaya başlayan insanın, besi üretimine geçişinin hemen öncesinde yer alan
çağdır. Anadolu ve Trakya için ise, bugüne kadar bilinen 212
Paleolitik/Epipaleolitik yerleşme arasında Yarımburgaz (İstanbul) ve Karain
(Antalya) mağaraları, bu çağı en iyi yansıtan yerleşmelerdir. |
